محیط تعلیم و تربیت نیز همچون خانواده از مهمترین عوامل مؤثر در تربیت زمینه ساز است. همشه محیط های آموزشی _ اعم از مراکزنگهداری کودکان، دبستان ها، مدارس راهنمایی و دبیرستان ها _ باید عطر و بوی فرهنگ مهدویت داشته باشند. نقش معلم و مربی نیز درشکل گیری شخصیت انسان منتظر و ساختار روحی و رفتاری او نقشی کلیدی است؛ به گونهای که متعلم و متربی ممکن است در تمام  حرکات و سکنات خود تحت تأثیر قرار گیرد و همه چیز خود را از معلم و مربی، نمونه برداری کند. از ایندرو باید بدین امر توجهی تام داشت .

در واقع، هر اندازه مربیان انسان، واجد کمالات والا باشند، به همان اندازه می توانند نقش مثبت و کارگشایی را در رشد فکری و اخلاقی انسانها ایفا کنند؛ چنانکه پیامبر اکرم(ص) و امامشان(ع) اثرگذاری معنوی و روحی را در حد اعلای آن داشتند و در عصر ظهور وانسانهای بسیار وارسته و برگزیدۀ همراه او، چنین نقش پویایی را ایفا خواهند کرد (کارگر،1378)؛ زیرا انسان در پرتو رشد فکری اخلاقی راه کمال و سعادت را می پیماید و از گردنه های سخت انحراف عبور می کند.         
روش زمینه سازی دو وجه دارد: یکی ناظر به فراهم آوردن شرایط او لیه ای است که احتمال بروز رفتارها و حالا مطلوب را بالا می برد و دیگری ناظر به جلوگیری از شرایط اولیه ای که احتمال بروز رفتارها و حالات نامطلوب را افزایش می دهد (باقری،1391)
در واقع، فرهنگ زمینه سازی، تلاش مستمر برای شناخت ارزش ها و باورها و مشخص کردن اهداف، راهبردها، سیاستگذاری ها و
برنامه ریزی ها و اجرای آنها با نظارت و کنترل است.