توجه به اهداف اخلاقی در تعلیم و تربیت، از مهمترین توصیه ها و دغدغه های آموزش و پرورش در جهان است. تربیت اخلاقیِ زمینه ساز به معنای پرورش ملکات فاضله ی انسانی و تقویت روحیه ی ایمانی و ارزشگرایی در شخص است. شخص تنها در پرتو تقوا و اخلاق الهی می تواند به امام معصوم خود نزدیک شده و در مسیر هدایت قرار گیرد. دوری از اخلاق الهی و پیروی از نفس در اخلاقیات، انسان را از مسیر هدایت دور کرده و در نهایت از صف منتظران واقعی خارج می سازد.

از جمله اخلاقیاتی که باید افزون بر اخلاقگرایی شخصی و فردی بدان توجه داشته باشد، «اخلاق اجتماعی» است. رعایت اخلاق اجتماعی می تواند مکر دشمنان و نقشه های شیطانی استعمارگران را از بین ببرد و رضایت خداوند متعال، رسول خدا(ص)، اهلبیت(ع) و به ویژه امام زمان(عج) را به همراه داشته باشد. از جمله راهکارهایی که در حوزه های اخلاق فردی و اجتماعی مطرح می شود، ایجاد فضای اخلاقی در محیط های آموزشی و محبت معلم نسبت به دانش آموز است. دومین گام در تربیت اخلاقیِ ، «پاک سازی اخلاقی» است. از ابتدای تاریخ، طهار و پاکسازی _ چه به لحاظ فردی و چه به لحاظ اجتماعی _ مد نظر علما، اندیشمندان و بزرگان بوده است. همچنین گفته شد که از بزرگترین موانع تربیت زمینه ساز، اخلاق زشت و نکوهیده است که باید از وجود متربیان پاک شود؛ زیرا پیراستگی اخلاقی و از بین بردن بدی ها و اخلاقیات ناپسند از مهمترین ویژگیهای مؤمن است که راه زمینه سازی برای رسیدن به موعود را برای او هموار می کند.         
نظام آموزشی، معلمان و سایر دستاندرکاران با توجه و انجام دادن راهکارهای ذکر شده می توانند وظیفه خود را انجام داده و به
دانش آموزان و جامعه برای ایجاد جامعه ای منتظر کمک کنند.